Sven — Shikoku, in wandeltempo.

Gasten vragen vaak hoe een Nederlander op Shikoku is gaan gidsen. De korte versie: ik kwam voor een seizoen, bleef voor het eiland, en werd langzaam de persoon die vrienden vroegen om ‘gewoon even rond te leiden’. Die informele gewoonte werd dit werk.

Met gasten spreek ik Nederlands, met iedereen die we tegenkomen Japans. Dat telt meer dan het klinkt. Een wijngaardhouder, een tempelbewaarder, een vrouw die udon verkoopt langs de weg — de dag is beter als we écht kunnen praten.

Ik neem alleen privégroepen mee. Vier mensen is een mooi aantal; zes is meestal het maximum. Ik rijd, ik loop, ik neem een thermos mee. Ik heb geen callcenter of boekingsmachine. Als ik al onderweg ben met iemand, is die datum bezet — dat spreken we af per e-mail.

Als ik niet gids, ben ik meestal in de heuvels, op de markt, of ergens op een kruk met een kom noedels. Shikoku beloont mensen die iets langer blijven dan de reisplanning toestaat. Daar probeer ik dagen van te maken.